We openen de deuren van onze denkbeeldige kleedkamer. Daar hangen geen brave Gucci-jurkjes, maar kledingstukken die nog niemand heeft bedacht. Vandaag zoeken we naar jouw handschrift.

Een zwarte lijn kan fluisteren, schreeuwen of verleiden. Een stip kan zich keurig gedragen of volledig ontsporen. Vandaag onderzoeken we waar jouw stijl begint te zingen.

In de jaren ’50 droegen vrouwen hoeden waarmee ze de wereld stiekem konden bespioneren. Elsa Schiaparelli was een fashion queen pur sang en gelukkig niet vies van een beetje kattenkwaad.

Tartan vertelde bij welke clan je hoorde en werd uiteindelijk verboden om opstandige Highlanders de kop in te drukken. Een paar eeuwen later flaneert diezelfde ruit doodleuk op de catwalk.

Een kilt van vijf meter stof. Een dolkje in je sok. Een tasje omdat zakken nog niet waren uitgevonden. En dan komt Vivienne Westwood langs en maakt er punk van. We volgen tartan van de Schotse Highlands tot Gucci, Dior en Versace en kijken wat er gebeurt als eeuwenoude traditie de catwalk op klimt.

Wat krijg je als je een Romeinse aristocrate zonder modeopleiding loslaat in Parijs en haar laat samenwerken met Salvador Dalí?
In elk geval geen beige mantelpakjes…

Generaties vrouwen bouwden met kurk, verf en spijkers een beeldtaal van stippen waarin kleur vertelde of er iets te vieren of te rouwen viel. Welkom in de wonderlijke wereld van deze zeer bevlogen en eigengereide dames.

Hij werd een van de beroemdste kunstenaars van de twintigste eeuw. Maar voor alle roem, beroemdheden en miljoenen, tekende hij schoenen voor modebladen en advertenties. Mét bladgoud. Heel veel bladgoud.

Twee Nederlandse ontwerpers brachten ooit een parfum uit dat nergens naar rook. Ze knipten gaten in couture, maakten jurken van afgedankte stoffen en stuurden meters tule de catwalk op met teksten waar je oma zich voor zou schamen.

Op zijn achttiende vertrok een jonge Russische aristocraat naar Parijs. Hij kleedde Mata Hari, veroverde Harper’s Bazaar en bouwde op papier complete werelden van veren, plooien, juwelen en Art Deco-glamour.

Een uitverkochte tentoonstelling. Koninklijke klanten. Sjeiks. Filmsterren. Aristocraten. En vitrines vol juwelen. Ik wist mezelf naar binnen te wurmen en nam een flinke dosis glans, gloed en grootsheid voor je mee.

Een beroemd Engels aardewerkhuis maakte sinds de achttiende eeuw poederblauwe vazen, serviezen en sierlijke reliëfs. Tot iemand een briljant plan kreeg. En zo belandde een eeuwenoude keramiektechniek ineens op de catwalk en uiteindelijk ook in Vogue.

Hij tekende voor Vogue Japan, Prada en grote Nederlandse modehuizen, maar zijn geheime wapen is verrassend simpel: de kunst van het weglaten. Een lijn minder. Nog een vlak weg. Hier ontdekken we hoeveel je met weinig kunt zeggen.

Ze had weinig met keurige japonnen, tradities en dames die vertelden wat wel en niet hoorde. Dus maakte ze rokken korter, panty’s feller en mode minder deftig. De madelief werd haar handelsmerk en de korte rok het symbool van een complete generatie. Vandaag bezoeken we het swingende Londen van de jaren zestig.

Het was een tijd van zijde, champagne, uitvindingen en een rotsvast vertrouwen in de toekomst. Maar onder al die glamour kraakte het ijs. We stappen aan boord van het beroemdste schip uit de geschiedenis en ontdekken hoe kleding verhalen vertelde over rijkdom, verlangen, vrijheid en een nieuw leven aan de overkant.

Eind negentiende eeuw vindt een straatveger in Londen iets wat zijn leven voorgoed verandert. Hij naait 60.000 knopen op een oud, versleten pak en creëert iets wat niemand ooit eerder heeft gezien. Ruim een eeuw later duikt zijn nalatenschap ineens op bij een van de grootste modehuizen ter wereld.